Szansa na zmniejszenie problemu osób zagrożonych wykluczeniem społecznym

Z dniem 30 października 2011 r. wchodzi w życie ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu socjalnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 205, poz. 1211), która porządkuje segmenty aktywnej polityki społecznej w sferze zatrudnienia socjalnego.

Treść ustawy - plik pdf 35KB

Nowelizacja dotyczy m.in. działalności Klubów Integracji Społecznej, które są uzupełnieniem systemu świadczenia usług reintegracji społecznej i zawodowej. Kluby to trwały łącznik pomiędzy instytucjami pomocy społecznej a publicznymi służbami zatrudnienia. Dotyczy to szczególnie ich funkcjonowania na obszarze tych gmin, których możliwości finansowe nie pozwalają na utworzenie "większych" instytucji reintegracji społecznej i zawodowej.

Zmiana rozszerza katalog instrumentów rynku pracy, jakie mogą być stosowane w obszarze usług reintegracji społecznej i zawodowej. Zmiana ta pozwoli organizować staże w tych organizacjach pozarządowych, które dysponując klubem integracji społecznej byłyby w stanie zapewnić wyższy poziom zajęć reintegracji społecznej (instruktorzy zajęć - stażyści o odpowiednim profilu kwalifikacyjnym) jak również wzmocnić jakość segmentu zajęć reintegracji zawodowej, przy jednoczesnym tworzeniu nowych miejsc "pracy lub stażu".

Zmiana przyczyni się również do stworzenia nowych możliwości we współpracy powiatowych urzędów pracy z instytucjami prowadzącymi kluby integracji społecznej, szczególnie w odniesieniu do obszarów wiejskich i wiejsko-miejskich.

Według raportów OECD* kluby integracji społecznej stały się w okresie 2004-2009 ważnym ogniwem w sieci podmiotów ekonomii społecznej, poszerzając ofertę usług pomocowych dla osób zaliczanych do kategorii zagrożonych wykluczeniem społecznym. To również ważny lokalny partner dla powiatowych urzędów pracy przy realizacji kontraktów socjalnych.

*OECD Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju jest organizacją międzyrządową, której podstawowym celem jest promowanie polityki nastawionej na:

  • osiągnięcie możliwie najwyższego, trwałego wzrostu gospodarczego, zatrudnienia oraz standardu życia w państwach członkowskich, przy jednoczesnym utrzymaniu stabilizacji finansowej,
  • przyczynianie się do „zdrowej ekspansji gospodarczej” w krajach członkowskich, jak również w krajach nie członkowskich, co oznacza współdziałanie na rzecz równomiernego rozwoju gospodarczego, oraz
  • promowanie rozwoju handlu światowego, opartego na wielostronnych nie dyskryminacyjnych zasadach, zgodnie ze zobowiązaniami międzynarodowymi.

OECD rozpoczęła działalność 30 września 1961 r. na podstawie Konwencji Paryskiej, podpisanej 14 grudnia 1960 r.

Obecnie OECD grupuje 34 państwa. Są to: Australia, Austria, Belgia, Chile, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Islandia, Izrael, Japonia, Kanada, Republika Korei, Luksemburg, Meksyk, Niemcy, Norwegia, Nowa Zelandia, Polska, Portugalia, Słowacja, Słowenia, Stany Zjednoczone, Szwajcaria, Szwecja, Turcja, Węgry, Wielka Brytania i Włochy.

Polska stała się członkiem OECD z dniem 22 listopada 1996 r., kiedy to Instrument ratyfikacji i przystąpienia RP do Konwencji o OECD został złożony we francuskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych, będącym depozytariuszem tej Konwencji.

Za koordynację współpracy RP – OECD odpowiada minister właściwy do spraw gospodarki, zaś krajowym koordynatorem współpracy z OECD jest właściwy podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki.

Informacje o strukturze, celach, zadaniach i osiągnięciach organizacji są dostępne pod adresem: http://www.oecd.org/home/0,2987,en_2649_201185_1_1_1_1_1,00.html